Najbardziej popularne style aranżacji wnętrz mają to do siebie, że co jakiś czas powracają. Nawet jeśli architekci nie odtwarzają wszystkich ich elementów, są takie, które obowiązkowo znajdują się w naszych domach, dopełniając inną stylistykę. Tak jest w przypadku aranżacji zgodnie z zasadami trendu nostalgia-infused design, jednego z najpopularniejszych obecnie stylów wnętrzarskich.

Luksusowa sielanka – zasada im mniej, tym lepiej

Są wnętrza, w których od początku pobytu czujemy się dobrze, jesteśmy zrelaksowani, mamy ochotę sięgnąć po dobrą powieść i dać się ponieść fabule. Wygodna kanapa, miękkie poduszki i inne tekstylia, które ocieplają przestrzeń, nie rozleniwiają, lecz sprzyjają twórczej pracy. Jest to możliwe, ponieważ w opisywanym stylu liczba bibelotów nie przytłacza, a jedynie dopełnia poczucie komfortu. Niezależnie od tego, z jakiego stylu zapożyczymy elementy wystroju, dołączenie do designu detali budzących nostalgię wśród mieszkańców, będzie udanym zabiegiem. Projekty retro cieszą się uznaniem nie tylko u designerów z różnych dziedzin – od ludzi zajmujących się wymyślaniem wzorów opakowań produktów codziennego użytku, po projektantów luksusowych wnętrz.  W stylu nostalgia-infused ważne jest jednak, aby dodać jedynie odrobinę nostalgii. Niezwykle istotne, aby ze szczególną rozwagą dobrać elementy wystroju, których ma być mało, a najważniejsza jest ich świetna jakość i korzystanie z ekskluzywnych produktów najlepszych marek.

Ekskluzywny nostalgia-infused design – dodatki

Oczywiście najłatwiej byłoby co jakiś czas wybrać się na strych, wyciągnąć odziedziczone po przodkach odpowiednie elementy wystroju i po prostu umiejętnie rozłożyć we wnętrzu, w którym spędzamy czas. Nostalgiczne dodatki towarzyszące naszej rodzinie od pokoleń to jednak rzadkość, przynajmniej w tej części świata. Styl nostalgia-infused design, przenoszący nas dokładnie tam, dokąd chcemy, możemy wyczarować, nawet jeśli nie posiadamy rodowych pamiątek.

Klasyka i ekskluzywna jakość zawsze pozostaną w modzie

Nastrój sielanki i poczucie spokoju spotęgowane może być dzięki ekskluzywnym tapetom, które nadadzą wnętrzu poetyckiego charakteru. Niepowtarzalne tapety ścienne proponuje Ralph Lauren w kolekcji nazwanej Signature Papers. Galeria zawiera szeroką paletę barw i obfituje we wzory — od najprostszych motywów, jakimi są paski, przez paisley, czyli design bliski państwom Bliskiego Wschodu, aż po bogato zdobione kwiatowe toile, wzorowane na scenkach rodzajowych odmalowanych na płótnie. Charakterystyczne tapety, w spektrum od praktycznych i stonowanych, po wyraziste kolory i motywy, są na tyle wyrafinowaną ozdobą, że mogą stanowić najważniejszy z dodatków wprowadzający do domu atmosferę nostalgia-infused design. Klasycznym uzupełnieniem stylu będą miękkie tekstylne dodatki – obrusy, poduszki czy pledy. Warto zwrócić uwagę na wyśmienite jakościowo produkty niemieckiej firmy zoeppritz, która prowadzi działalność od 1828 r. i szczyci się między innymi tym, że dostarczała tekstylia do legendarnych sterowców Zeppelin. W firmie kontynuuje się rodzinne tradycje najstarszej tkalni wełny w Europie i obecnie także proponuje doskonałe produkty, które są uzupełnieniem wyrafinowanego stylu życia. Szczególnie polecamy kaszmirowe, czyli wyjątkowo miękkie i ciepłe pledy, utrzymane w stonowanej kolorystyce, które dopełnią klasycznym pięknem każde luksusowe wnętrze. Pledy wykonano z tkaniny o jedwabistym opalizującym połysku. Do równie klasycznych produktów firmy należą poszewki Legacy wykonane z kaszmiru i wełny merynosów i opatrzone najbardziej znanym ze starych zachowanych wzorów, czyli wzorem meandrowym zmieniającym się częściowo w literę Z, nawiązującą do nazwy zoeppritz. Wszystkie produkty firmy sygnowane są wizerunkiem skarabeusza JAG, którego nazwa odnosi się do założycieli zoeppritz braci Jacoba i Georga.  

Nostalgia-infused design — inwestycja w luksusowe wnętrze i dobre samopoczucie

Wygoda, piękno i ponadczasowość to cechy luksusowego stylu niezależnie od przyjętej aranżacji wnętrza. Powściągliwość w stosowaniu dodatków w stylu nostalgia-infused design potęguje atmosferę luksusu i sprawia, że wbrew pozorom daleko mu do stylu babcinego, a staje się on bardzo nowoczesny mimo poetyckiego charakteru. Korzystanie z designu najlepszych marek jest cechą wysokiego poziomu życia i poczucia, że to, co przyjazne i dobrej klasy wynika z zachowania tradycji również podczas produkcji. Nostalgia zawarta w ekskluzywnych wnętrzach poprawa nastrój, powoduje wzrost zadowolenia z jakości spędzanego czasu, tym samym wpływając na poczucie własnej wartości, pozwalając ze spokojem patrzeć w przyszłość. To wszystko jest możliwe dzięki przebywaniu we wnętrzu, któremu daleko od bezbarwnych przestrzeni z zastosowanymi sztampowymi rozwiązaniami.

Bogate wzornictwo w szerokiej palecie kolorystycznej – popularny materiał kompozytowy – lastryko (znane także jako lastriko, terazzo), po latach zapomnienia znów stał się pożądany w aranżacjach wnętrz. Stosowany jest nie tylko na posadzkach podłogowych, ale także blatach kuchennych, łazience i w ceramice użytkowej. Jego obecne, finezyjne wydanie to zapowiedź stylowego i wysublimowanego wnętrza. 

Sztuczny kamień jakim jest lastryko powstaje z trwałych wiórów materiałowych, które są mieszane ze spoiwem, jak cement lub żywica epoksydowa. Uzyskana mieszanka jest szlifowana tak, aby odsłonić wzór wybranych materiałów wiórowych (np. marmuru czy granitu). Lastryko najczęściej wykorzystuje się do wylewania posadzek, schodów, parapetów oraz płyt nagrobkowych. Przez wiele lat, zwłaszcza w okresie powojennym, ten materiał był w Polsce stosowany w dwóch kolorach – białym i szarym, kojarząc się raczej z czymś pospolitym. A jednak historia lastryko jest bogata i barwna, czego dowodem są choćby włoskie arcydzieła architektoniczne, jak Bazylika św. Piotra – podczas gdy wiele osób patrzy w górę na kultowe malowidła ścienne Michała Anioła na suficie, wystarczy wzrok skierować w dół po nogi i dostrzec, że podłogi wykonane są właśnie z lastryko.

Włoski wpływ na historię lastryko

Lastryko znane było już w starożytnym Egipcie, można było je spotkać także Turcji i na Cyprze, jednak na dobre spopularyzowali je dopiero Włosi. Weneccy rzemieślnicy znaleźli sposób na wykorzystanie wiórów z marmurowych płyt i dodawali je do betonowych mieszanek, a następnie szlifowali powierzchnię pod tarasy i inne przestrzenie mieszkalne.  Z czasem techniki szlifowania się rozwijały a samo lastryko stało się włoską podstawą dekoracyjnej i trwałej powierzchni.

Ten materiał dotarł w końcu do Stanów Zjednoczonych – pod koniec XIX wieku w rezydencji Vanderbilta w Nowym Jorku położono tam pierwszą instalację lastryko. Wraz z napływem włoskich imigrantów w tym wysoko wykwalifikowanych rzemieślników lastryko, te rozwiązanie za oceanem stało się bardzo modne, doskonale wpisując się w trendy w projektowaniu wnętrz art deco z początku XX wieku. Lastryko zagościło w wielu prestiżowych miejscach jak choćby w Empire State Building i Radio City Music Hall w Nowym Jorku.

Techniki lastryko

Możliwość dostosowania spoiwa lub koloru barwników wraz z rodzajem wiórów, sprawia, że ​​lastryko jest niezwykle wszechstronnym materiałem wykończeniem. To właśnie możliwości kolorystyczne i tworzenie unikatowych wzorów sprawia, że jego zastosowanie sprawdzi się w luksusowych wnętrzach. Dzisiejsze kreacje z lastryko dają nowe możliwości aranżacyjne, gwarantują także stworzenie oryginalnej przestrzeni. Trwałość to kolejna z zalet lastryko – jest bardzo wytrzymałe i odporne na czynniki atmosferyczne jak temperatura czy wilgoć.  Natomiast sama proces wylewania i szlifowania jest nieszkodliwy dla środowiska. Lastryko powstaje przy użyciu jednej z dwóch następujących technik:

– Lastryko wylewane na miejscu – odpowiednie mieszanki wylewane są na konkretne miejsce. Takie wylewki najczęściej stosowane są na dużych powierzchniach płaskich i schodach.

– Prefabrykowane lastryko – to większe płyty z lastryko, które są utwardzane, przycinane i szlifowane do pożądanego kształtu. Mogą występować w formie dużych płyt do instalacji ściennych lub blatów.

O ostatecznym efekcie decyduje proces szlifowania po zastygnięciu masy. W zależności od preferencji lastryko przyjmuje postać matową lub polerowane jest na wysoki połysk.

Lastryko – odkryj nowe możliwości aranżacyjne

Lastryko ma swoje korzenie w klasycznym włoskim designie, kojarzy się przede wszystkim z wszelkiego rodzaju powierzchniami podłogowymi. Obecnie jest odkrywane przez architektów wnętrz na nowo. 

• Podłoga to wciąż pierwsza myśl jaka kojarzy się z lastryko. Najnowsze rozwiązania w tym zakresie dają jednak nowe wzory, w tym rozproszone większe kamienie na wyszlifowanej powierzchni, podbite ciekawą paletą kolorystyczną. Dzięki temu podłoga z lastryko odważnie wkracza do prywatnych wnętrz, wychodząc poza stosowanie jej w instytucjach publicznych i częściach wspólnych budynków.
• Lastryko pojawia się obecnie także w kuchniach, łazienkach i salonach. Oszlifowane płyty z mogą z powodzeniem zdobić ściany lub dekoracyjne blaty – w zależności od pożądanego wzoru można zastosować mocny, wielokolorowy akcent we wnętrzu lub przeciwnie – można zdecydować się na lastrykowe płyty z rozproszonym deseniem w pastelowym wydaniu.
• Modne stały się także drobne elementy wyposażenia wnętrz z wzorem imitującym lastryko jak np. donice, podkładki pod naczynia.

Dzisiejsze aranżacje z lastryko w nowoczesnych wnętrzach wykorzystują całe spektrum wzornictwa jakie daje ten materiał. Doskonale dostosowuje się do rozmaitych styli dekoracyjnych, wprowadza ożywienie do przestrzeni o skandynawskim charakterze, jak i podkreśla piękno wnętrz z nutą retro.

Wygodne meble z miękką tapicerką, finezyjne wzornictwo i dominacja kolorów ziemi – nawiązanie do awangardy w stylu lat 70. powraca w aranżacji wnętrz. To także jeden z trendów, który wypiera ascetyczny styl skandynawski.

Po ponad dekadzie mody na wnętrza, w których królują biel i szarość, proste formy, do głosu dochodzą trendy, które przechylają aranżacyjne wahadło w stronę wyrafinowania, glamour, a nawet przepychu w iście włoskim stylu. Zwrot ku latom 70. designie i projektowaniu jest coraz bardziej widoczny.

Design lat 70.

Czym charakteryzowała się ta dekada? Warto przypomnieć sobie, że po wcześniejszych nieco cukierkowych latach 50. i futurystycznej dekadzie lat 60. w projektowaniu nastąpił zwrot ku połączeniu funkcjonalności i komfortu z ciekawym wzornictwem. Propozycje czasem ocierały się o granice stylów, od symetrycznych form, po błysk oddający ducha epoki disco. Tu warto przypomnieć sobie choćby film „American Hustler”, gdzie ukazane w nim wnętrza wręcz przerysowują to co działo się w designie w tej epoce.

Projektanci chętnie stosowali w swoich projektach bogatą paletę barw ziemi – od brązów, w tym koniakowych i rdzawych, ciepłych odcieni, po odważne pomarańcze, żółcie, a nawet granat i fiolet. Powodzeniem cieszyły się takie materiały, jak drewno, beton, ale także rattan a nawet stal nierdzewna. A wszystko zestawione było z odważnymi, geometrycznymi wzorami.

Na świecie na uwagę zasługiwała wówczas włoska szkoła designu, której przedstawicielami byli m.in. Gae Aulenti i Gaetano Pesce. Do głosu doszli także bardziej awangardowi architekci jak Fabio De Sanctis, Pietro Derossi czy Riccardo Rosso, którzy chętnie eksperymentowali z formą. Zainspirowani twórczością Salvadora Dalí i ustami Marylin Monroe, stworzyli jeden z najbardziej ikonicznych mebli XX wieku – czerwoną sofę Bocca w kształcie ust.

W tym czasie echa tego co dzieje się na świecie docierały także za żelazną kurtynę. Polscy projektanci jak: Stefan Sadowski, Teresa Kruszewska, Zbigniew Horbowy i Zenon Bączyk, przygotowali swoją odpowiedź na zjawiska zachodzące w projektowaniu w tamtych czasach. Polskie wzornictwo przemysłowe lat 70. to przede wszystkim charakterystyczne funkcjonalne meble i wyroby z kolorowego szkła i ceramiki, będące elementem wystroju świeżo oddawanych do użytku mieszkań w blokach z wielkiej płyty. Kultowymi przedmiotami tamtych czasów stały się choćby projekty Teresy Kruszewskiej jak: tapicerowany fotel Tulipan, fotel Stokrotka czy krzesło z giętej sklejki.

Komfort i funkcjonalizm – nowa interpretacja

Epoka lat 70. stawiała na wielofunkcyjność pod każdym względem. O ile na Zachodzie w architekturze dominowały wówczas przestrzenie otwarte, np. kuchnia z salonem z przeszkloną ścianą zwrócona na zewnątrz, w Polsce najczęstszym wyrazem tej wielofunkcyjnością była słynna meblościanka z licznymi modułami. Dziś jednak ta epoka inspiruje architektów wnętrz i designerów do stworzenia wyrafinowanych wnętrz i reinterpretacji tych elementów, które idealnie wpiszą się w obecną, nowoczesną stylistykę i dzisiejsze oczekiwania klientów. Przykładem są tu choćby wykładziny podłogowe pokrywające całą powierzchnię wnętrza – jeden z wiodących elementów odwzorowujący awangardowy styl lat 70. Kolejnym są tapety w przykuwające uwagę geometryczne printy. W takim wnętrzu nie może zabraknąć także mebli o opływowych kształtach, obowiązkowo obitych miłą w dotyku welurową tapicerką. Dodatki z kolorowego szkła oraz ceramika o nietypowych formach doskonale wpisują się w estetykę tej epoki.

Moda, która powraca

Zdecydowanie trwa powrót do projektów z lat 70., a wielu projektantów chętnie czerpie z bogactwa tamtej epoki. W Danii kopenhaska prasownia Gubi proponuje w kolekcji rattanowe meble włoskiej designerki – Gabrielli Crespi. Nowej interpretacji doczekały się także projekty włoskiego designera – Mario Belliniego – sofa Le Mura i zestawy wypoczynkowy La Bambole. Trwa także zainteresowanie polskimi projektami tamtego czasu, a poszukiwacze są skłonni zapłacić za nie wysokie sumy. Awangardowe projekty oddziałowują także na pop kulturę. Brytyjski piosenkarz Harry Styles na okładce swojego albumu pozuje w pokoju z lat 70., którego charakterystycznym elementem jest fotel wypoczynkowy nawiązujący do projektów Giandomenica Belottiego z charakterystycznym metalowym stelażem.